عشق من پاييز آمد مثل پار
باز هم ما بازمانديم از بهار

احتراق لاله را ديديم ما
گل دميد و خون نجوشيديم ما

بايد از فقدان گل، خونجوش بود
در فراق ياس مشكي پوش بود

ياس بوي مهرباني مي دهد
عطر دوران جواني مي دهد

ياس ها يادآور پروانه اند
ياس ها پيغمبران خانه اند

ياس در هرجا نويد آشتي است
ياس دامان سپيد آشتي است

ياس يك شب را گل ايوان ماست
ياس تنها يك سحر مهمان ماست

ياس مثل عطر پاك نيت است
ياس استنشاق معصوميت است

ياس را آيينه ها رو كرده اند
ياس را پيغمبران بو كرده اند

ياس بوي حوض كوثر مي دهد
عطر اخلاق پيمبر مي دهد

حضرت زهرا دلش از ياس بود
قطره هاى اشكش از الماس بود

داغ عطر ياس زهرا زير ماه
مـى چكـانيـد اشك حيـدر را به چاه

عشق محزون علي٬ ياس است وبس
چشم او يك چشمه الماس است و بس

اشك مي ريزد علي مانند رود
بر تن زهرا؛ گل ياس كبود

گريه آرى, گريه چون ابر چمن
بر كبود ياس و سرخ نسترن

گريه كن حيدر كه مقصد مشكل است
اين جدايي از محمد مشكل است

گريه كن زيرا كه دخت آفتاب
بي خبر بايد بخوابد در تراب

اين دل ياس است و روح ياسمين
اين امانت را امين باش اى زمين

نيمه شب دزدانه بايد زير خاك
ريخت بر روى گل خورشيد, خاك

ياس خوشبوي محمد داغ ديد
صد فدك زخم از گل اين باغ ديد

من گريه مي ريزم به پاي جاده ات، تا

آئينه کاري کرده باشم مقدمت را

اوّل ضمير غائب مفرد کجائي؟

اي پاسخ آدينه هاي پر معمّا

بي تو سروديم آنچه بايد مي سروديم

يعني در آورديم باباي غزل را

حتمّي ِ بي چون و چراي سبز برگرد...

راحت شويم از دست اما و اگرها

آب و هواي خيمه ي سبزت چگونه است؟

اينجا گهي سرد است و گاهي نيست گرما

بهر ظهور امروز هم روز بدي نيست

اي تکسوار جاده هاي رو به فردا

آقا، صداي پاي سبز مرکب توست

تنها جواب اينهمه "مي آيد آيا؟"

يک جمعه مي بينيد نگاه شرقي ِ من

خورشيد پيدا مي شود از غروب دنيا